De Kracht van Verlies en Liefde in Mijn Schrijven

Sommige verhalen dragen we niet alleen met ons mee — ze dragen óns. Ze vormen een soort stille onderstroom in je leven, een zachte aanwezigheid die nooit helemaal verdwijnt. En soms, zoals rond deze tijd van het jaar, komt die stroom iets dichter aan de oppervlakte te liggen.

In de aanloop naar 16 maart voel ik dat altijd extra. Dat is de dag waarop ik Boudewijn herdenk. Mijn zoon, die ik maar zo kort heb mogen kennen, maar die voor altijd een plaats in mijn hart heeft. De liefde voor een kind stopt niet wanneer het leven ophoudt. Liefde is geen kaars die dooft. Het is een vuur dat blijft branden, zacht maar onverwoestbaar.

Hoe Boudewijn zijn weg vond in de boeken

Toen ik begon met het schrijven van Helena — het tweede deel van de serie — wist ik dat er één stukje van mijn eigen leven was dat ik niet kon, en niet wílde, buitensluiten. Boudewijns verhaal vond zijn weg naar de pagina’s. Op een manier die niet alleen de pijn maar vooral ook de schoonheid van liefde laat zien.

Het schrijven over verlies, rouw, hoop en liefde was soms confronterend. Maar het was ook troostend. Het gaf mij een manier om zijn korte leven op een liefdevolle manier te laten voortleven — niet alleen in mijn herinnering, maar ook in een wereld die groter is dan mezelf.

De lezers die het herkenden, die me schreven dat zijn verhaal hen raakte of zelfs hielp… Dat voelde als een kleine cirkel die rondkwam. Mijn dochter die zei dat ik haar antwoorden op vragen heb gegeven waarvan ze niet wist dat ze ze had.

Een verhaal dat nog steeds leeft

Zoveel jaren later leeft zijn verhaal nog altijd in mij. Niet als een verdriet dat overheerst, maar als een liefde die me vormt. Het heeft me zacht gemaakt, waar ik hard had kunnen worden. Het heeft me een stem gegeven, waar ik anders had gezwegen. En het heeft me geleerd dat je zelfs in schaduw nog licht kunt vinden.

Dat is misschien ook waarom Victoria, het slotdeel van de serie, zo intens aanvoelt. Deze reeks begon uit nieuwsgierigheid, groeide uit vertrouwen, maar werd gedragen door liefde — ook door de liefde voor hem.

Wanneer ik schrijf, ben ik nooit helemaal alleen. Zijn plek aan mijn zijde is stil, maar voelbaar.

In de volgende blog sta ik stil bij 16 maart zelf — de dag waarop herinnering, liefde en pijn elkaar ieder jaar opnieuw ontmoeten.Tot dan, en dank je wel dat je meeleest. Sommige verhalen schrijf je, andere lééf je — en dit is er één van beide.