Toen schrijven even schuilen werd

Er zijn van die periodes in je leven waarin je normaal gesproken je toevlucht zoekt in schrijven — maar zelfs dáár even geen ruimte meer voor is. Waarin woorden niet willen komen, omdat het leven zelf te luid spreekt. Voor mij waren de afgelopen maanden precies zo’n periode.

Wie mijn boeken volgt, heeft misschien gemerkt dat deel 4 en deel 5 van de Vijf bijzondere meiden iets minder zichtbaar waren dan eerdere delen. Niet omdat ik minder trots ben op deze verhalen, integendeel. Maar soms haalt het leven je in, en moet je eerst overeind blijven voordat je weer kunt creëren.

Toen alles tegelijk kwam

Het begon al met Carmens steeds dieper wordende depressie — iets waarvan ik haar zo gunde dat het juist de andere kant op zou gaan en dat me als moeder natuurlijk diep raakte. Daarbovenop kwam de scheiding, het eindeloos regelen, praten, verdelen, beslissen. De zorg voor de kinderen, de emoties die alle kanten op schoten, het praktische geregel van een nieuw huis, een fulltime blijven werken, het huishouden dat nooit pauze neemt…

Het was simpelweg veel.
En het mocht ook veel zijn.

Waar schrijven normaal mijn veilige haven is, werd het nu even een plek waar ik niet bij kon. Mijn hoofd zat te vol, mijn lichaam te moe. De verhalen stonden klaar, maar ik had geen handen vrij om ze naar buiten te tillen.

De boeken bleven wél geduldig

Gelukkig waren deel 4 én deel 5 al grotendeels af. Ook Victoria, het laatste deel, stond al stevig op papier. Dat gaf rust. Het gaf me de ruimte om even schuilen toe te staan — om niet te hoeven forceren, niet te hoeven presteren, maar gewoon te ademen.

En soms is dat precies wat nodig is.

Zichtbaarheid is geen maatstaf voor liefde

Ik deel dit niet om zwaar te doen — integendeel. Ik wil juist laten zien dat creativiteit niet altijd in rechte lijnen loopt. Dat boeken niet minder waarde hebben als ze in stilte ontstaan. Dat mijn liefde voor deze serie niet bepaald wordt door hoeveel ik er op social media over kan delen. Soms staat het leven op de voorgrond, en het verhaal een paar stapjes erachter.
Maar het is er nog.
Het wacht geduldig.
En het verdient het om straks in volle glorie het licht weer in te stappen.