Vriendschap is iets dat je niet kunt forceren, niet kunt plannen en al helemaal niet kunt afdwingen. Échte vriendschap kiest jou. En als het leven wat harder duwt dan je zou willen, merk je pas echt wie blijft staan — wie dichtbij komt, wie je vasthoudt, en wie zonder twijfel zegt: “Kom maar, ik loop met je mee.”
De afgelopen periode, waarin mijn leven op z’n kop stond, werd ik gedragen door precies die vrouwen. Zij die zonder te vragen binnenstapten. Zij die luisterden, lachten, koffie zetten, kinderen opvingen, me lieten huilen of juist even lieten ontsnappen aan alles. Zij die me mijn kracht teruggaven op momenten dat ik die zelf niet kon vinden.
Hun kracht leeft door in mijn verhalen
Toen ik begon met het schrijven van de Vijf bijzondere meiden, wist dat het niet alleen een eerbetoon zou worden maar ook aan de bijzondere vrouwen in mijn eigen leven.
Want hoe kun je schrijven over loyaliteit, vriendschap, warmte en de kracht van vrouwen zónder dat de mensen die jou dat dagelijks laten voelen, een plek krijgen?
Het is dan ook geen toeval dat de belangrijkste vrouwen in mijn leven allemaal op hun eigen manier terugkomen in de boeken.
Mijn twee zelfgekozen zussen
Ester en Jesca zijn al jaren mijn zelfgekozen zussen. Zij zijn er door dik en dun, op de mooie en verdrietige momenten, en ze kennen me soms beter dan ik mezelf ken.
Deze twee bijzondere vrouwen hebben hun plek gekregen in de serie als Tosca en Maria — de wijze, sterke, liefdevolle begeleiders die een groep meiden helpen opgroeien in magie, moed en zelfkennis.
Dat is precies wat deze twee vrouwen in mijn echte leven ook doen. Ze laten elke keer zien hoe magie in het echte leven werkt en hoe sterk ze zijn. Een schitterend voorbeeld voor iedereen om hen heen.
Irene en Lilly – spiegels van vriendschap
Andere dierbare vriendinnen Ingrid en Kris — en mijn zusje Steffie — hebben hun weg gevonden in Irene en Lilly. Niet één-op-één, maar als een warme mengeling van eigenschappen, herinneringen, gesprekken en gedeelde momenten.
Zij zijn de vrouwen met wie ik lach tot ik er buikpijn van krijg, die de deur voor me openlaten zonder dat ik hoef te kloppen, en die me altijd precies genoeg laten zijn zoals ik ben.
Elisabeth, de vrouw die ik zelf hoop te worden
Als er één persoon is in de serie die ik zelf ooit hoop te mogen benaderen, dan is het Elisabeth. Zij staat voor wijsheid, rust, intuïtie en een soort zachte kracht die niet schreeuwt maar altijd wordt gehoord.
Het voelt bijna als een doel op zich: niet perfect zijn, maar groeien in liefde en eerlijkheid. In kracht en zachtheid tegelijk. En misschien is dat precies wat vriendschap doet: het houdt je niet alleen vast, het tilt je ook verder dan je zelf durft te kijken.
De vrouwen die mij vasthouden, hebben hun plek gekregen tussen de pagina’s — omdat ik waanzinnig veel van ze hou, omdat ze me vormen, en omdat hun kracht het verdient om vereeuwigd te worden.
Volgende week vertel ik hoe ik deze vriendschappen ook in het schrijfproces van Victoria voelde — en waarom dit laatste deel me soms dwars door mijn eigen emoties heen leidde.
Geef een reactie