Fantasy en Realiteit: Een Persoonlijk Verhaal van Ziekte

Deel 4 van Vijf bijzondere meiden is een persoonlijk verhaal in een magisch jasje. Vandaag vertel ik waar het écht over gaat.

Mijn verhaal begint in 2008

September 2008 lijkt lang geleden, maar ik herinner het me als de dag van gisteren. Ik zag vreemde plekjes op mijn huid. Ging naar de huisarts en belandde ineens in het ziekenhuis – op de afdeling interne geneeskunde en oncologie.
Geen uitleg, alleen de mededeling dat er een beenmergpunctie uitgevoerd moest worden. De angst die ik toen voelde, draag ik nog steeds met me mee.

Gelukkig bleek het om een bloedziekte te gaan die goed te behandelen is. Maar ik had pech: de standaardbehandeling sloeg niet structureel aan. Uiteindelijk moest mijn milt verwijderd worden. Daar kun je prima mee leven, maar het betekent wel beperkingen: opletten met voeding en bij hoge koorts altijd direct naar het ziekenhuis.

De arts en zijn team hebben me geweldig opgevangen. In de jaren daarna heb ik geleerd te leven met de ziekte – en met de angst dat mijn lichaam me ineens in de steek kan laten. Het is leren met vallen en opstaan. Ook nu nog, na jaren van stabiliteit.

Hoe dit mijn boek beïnvloedde

Die ervaring heb ik verwerkt in Olivia’s verhaal. Niet letterlijk, maar in de emoties: angst, onzekerheid en uiteindelijk veerkracht. Niet alleen mijn angst, ook die van de mensen om me heen.

Ik schreef dit verhaal deels om mijn eigen pijn te verwerken. Maar ook om mijn kinderen te laten zien wat ik heb meegemaakt toen zij nog heel klein waren – in Williams geval zelfs nog niet geboren.
Ik wilde laten zien dat je ondanks alles kunt groeien, lachen en liefhebben. Dat steun – van vriendinnen, familie, geliefden – het verschil maakt.

Het was mijn liefde voor Jasmijn, en later voor Carmen en Boudewijn, die me in die jaren de kracht gaf om vol te houden. Ook als ik het liefst in een hoekje wilde huilen.

Waarom fantasy?

Ik schreef dit verhaal ook voor jou, mijn lezer, die misschien zelf geconfronteerd is met ziekte en de gevolgen daarvan. Om een stukje gedeeld verdriet te kunnen hebben.
En natuurlijk koos ik voor fantasy. Want laten we eerlijk zijn: een ziekte genezen met hulp van de meest schattige draak ooit… dat willen we allemaal, toch?

Jouw beurt

Welk fantasiedier mag een hoofdrol krijgen in jouw strijd tijdens een moeilijke periode?
Deel jouw verhaal in de reacties, zodat anderen net wat meer hoop krijgen.