De afgelopen periode voelt soms alsof ik aan tien touwtjes tegelijk trek. Moeder zijn, zorgen, werken, denken, beslissen, de wetenschap dat ik online mijn boek moet promoten — en tussendoor proberen adem te halen. En ergens onderweg ontdek ik iets wat ik eigenlijk al wist, maar nooit zo zacht tegen mezelf durfde te zeggen:
Het is oké dat je niet overal tegelijk kunt zijn.
Het is oké dat je even stilvalt.
Het is oké dat sommige dingen wachten.
En dat ik dat óók mag.
Ik schrijf vanuit liefde — en liefde vraagt soms om aanwezigheid
Alles wat ik schrijf komt uit liefde.
Voor verhalen, voor personages, voor de wereld die ontstaat zodra mijn vingers het toetsenbord raken. Maar boven alles:
voor mijn kinderen.
En in de afgelopen maanden hadden zij mij harder nodig dan ooit.
Terecht.
En volledig.
Hun emoties, hun vragen, hun kwetsbaarheid — het vroeg om mijn aanwezigheid. Niet half. Niet tussendoor. Maar echt.
En daar kies ik zonder twijfel voor.
Want als er één plek is waar ik altijd volledig wil verschijnen, dan is het bij hen.
Langzaam ontstaat er weer ruimte voor mezelf
Nu de grootste storm is gaan liggen, merk ik dat er weer voorzichtig ruimte in mij ontstaat. Ruimte om te ademen, te schrijven, te voelen wat ík nodig heb.
Ruimte voor creativiteit die niet gedwongen wordt, maar vanzelf begint te stromen.
Ik merk dat ik me weer kan verheugen op dingen.
Op verhalen.
Op nieuw leven in mijn boeken.
En dat voelt bijna alsof er een klein lichtknopje in me wordt aangedraaid.
Waarom promotie even alleen via blogs gaat
Omdat ik moeder ben.
Omdat ik mens ben.
Omdat ik in een periode zat waarin álles om aandacht vroeg — behalve social media.
En ik wilde eerlijk zijn met mezelf: ik kán niet promoten, presteren, zorgen, werken én tegelijk blijven ademen.
Niemand kan dat.
En dat hoeft ook niet.
Mijn boeken zijn geschreven met liefde, maar liefde vraagt ook om balans. Soms gaat liefde eerst naar thuis, naar kinderen, naar rust. Daarna pas naar zichtbaarheid.
Nu voel ik die balans langzaam terugkomen. Ik kom weer in beweging — in mijn tempo, met mijn woorden, met mijn hart.
En ergens… borrelt er iets nieuws
Heel zachtjes.
Heel voorzichtig.
Een idee dat in geen enkele van mijn bestaande werelden past.
Een feelgood romance.
Lichter. Warmer. Vol nieuwe kleuren.
Een heel andere wereld dan de meidenreeks of de Magische Misdaden-serie.
Ik zeg nog niets concreets.
Maar het borrelt.
En dat betekent dat er iets moois aankomt.
Iets dat uit dezelfde bron komt als alles wat ik schrijf: liefde.
Voor verhalen, voor groei, voor het leven.
Zichtbaar worden begint bij jezelf toelaten dat je mag bestaan
Dit blog schrijf ik om mezelf eraan te herinneren dat ik niet alles tegelijk hoef te dragen.
Dat ik mag kiezen voor rust als het nodig is.
Dat ik mag opstaan wanneer ik daar weer klaar voor ben.
En dat zichtbaarheid nooit belangrijker is dan menselijkheid. Ik word weer zichtbaar — stap voor stap.
Niet omdat het moet, maar omdat het weer kan.
Omdat er weer ruimte is.
Omdat mijn hart weer open genoeg is om woorden door te laten.
Geef een reactie