De afgelopen maanden heb ik alleen via mijn blogs van me laten horen. Niet omdat ik mijn lezers ben vergeten, niet omdat ik minder om mijn boeken ben gaan geven, maar omdat mijn wereld op dat moment meer vroeg dan ik kon geven. Soms is stilte geen keuze, maar een manier om overeind te blijven.
En toch… stilte kan ook iets anders zijn. Een pauze. Een oplaadmoment. Een periode waarin ik mijn kracht opnieuw mocht vinden.
Nu voel ik langzaam de behoefte om weer zichtbaar te worden. Niet ineens, niet groots, maar stap voor stap. Precies zoals het leven me heeft geleerd.
Victoria heeft zich in mijn hart genesteld
Terwijl de storm in mijn eigen leven nadert, zijn er verhalen die zich vastzetten in mij. Victoria is zo’n verhaal.
Toen ik het laatste deel van Vijf bijzondere meiden schreef, voelde ik al dat zij anders was. Dat haar kracht niet alleen op papier zou blijven bestaan, maar dat ze met me meereist, zelfs ná de afronding van haar eigen serie.
Er zit iets in haar — haar stille veerkracht, haar kwetsbare moed, haar groei — dat me blijft raken. En dat me blijft inspireren.
En die inspiratie laat ik nu opnieuw tot leven komen.
Van overleven naar anderen helpen
In Victoria leert ze haar eigen licht terugvinden, precies op de plekken waar het jarenlang gedoofd leek. Ze leert dat vriendschap een reddingslijn kan zijn. Dat hulp soms verschijnt in de vorm van één hand. En dat het leven niet ophoudt bij breuklijnen.
Wat ik het allermooiste vind:
nu ze haar eigen demonen heeft aangekeken, groeit er iets nieuws in haar.
Een behoefte om anderen te helpen.
Om sterker te staan dan ze ooit dacht dat ze kon.
Om van een meisje dat moest overleven, te veranderen in een jonge vrouw die beschermt.
En dat… maakt haar perfect voor wat er komen gaat.
Victoria wandelt met me mee naar de Magische Misdaden-serie
Vanaf deel twee van Magische misdaden krijgt Victoria een rol.
Geen bijrol. Geen schaduw.
Een plek die klopt. Een plek die ze verdient.
En waar Victoria gaat, gaan haar meiden mee — Emma, Rozemarijn, Helena, Olivia — en zelfs Karel. Niet prominent, niet overheersend, maar als ankerpunten in de nieuwe reeks. Kleine kruispunten waar twee werelden elkaar raken. Subtiel. Natuurlijk. Alsof het altijd zo bedoeld was.
Voor lezers die beide series volgen, wordt dit een warm weerzien.
Voor nieuwe lezers wordt het een ontdekking, een zachte fluistering:
“Deze wereld is groter dan je dacht.”
Zichtbaar worden in mijn eigen tempo
Nu ik langzaam uit mijn eigen stilte kom, voelt het goed dat juist Victoria me daarbij de weg wijst.
Haar verhaal is er één van opnieuw durven spreken, kwetsbaar durven zijn, jezelf weer laten zien nadat het leven te hard heeft geduwd.
En dat is precies hoe deze periode voor mij voelt:
rustig.
eerlijk.
stap voor stap.
Niet met grote campagnes of dagelijkse posts, maar met woorden die kloppen. Met verhalen die de ruimte krijgen om te ademen. Met karakters die blijven groeien, net als ik.
Dit is pas het begin
Victoria’s reis eindigt niet bij het slot van haar eigen boek.
Ze groeit door.
Ze ontwikkelt zich verder.
Ze krijgt een plek waar haar kracht niet alleen haarzelf dient, maar een hele wereld.
En ergens — heel diep — voelt dat als een metafoor voor mezelf:
dat ik na een periode van stilte opnieuw zichtbaar mag worden.
Met zachtheid.
Met richting.
Met verhalen die blijven bewegen.
Volgende week vertel ik over de thema’s die in Victoria’s boek — én in mijn eigen leven — samenkomen. En waarom ik juist nu voel dat ik mijn lezers weer echt in de ogen kan kijken.
Geef een reactie