Vanaf het moment dat ik aan Victoria begon te schrijven, voelde ik al dat dit verhaal anders ademt dan de eerdere delen. Alsof het me uitnodigt om dieper te gaan — naar plekken waar woorden stiller worden en emoties rauwer. Het is een verhaal dat niet alleen via mijn handen komt, maar ook door mijn hart reist en dat merk ik in alles.
Een meisje dat leeft in stilte tussen de regels
Victoria is een bijzonder personage. Ze is dapper, maar niet op de manier waarop we dapperheid vaak herkennen. Haar moed zit in het zachtjes blijven voelen, terwijl de wereld om haar heen hard is. In het twijfelen aan zichzelf, maar tóch bewegen. In het zoeken naar liefde op plekken waar die soms niet te vinden is.
Ze groeit op in een omgeving waarin veiligheid niet vanzelfsprekend is. Waar woorden scherp kunnen aanvoelen. Waar verwarring en loyaliteit met elkaar vechten. Het soort onzichtbare strijd dat van buitenaf nauwelijks te zien is — maar van binnen diepe sporen kan nalaten.
Dat maakt haar verhaal zo belangrijk om te vertellen.
Het komt dichterbij dan ik verwacht
Tijdens het schrijven merk ik dat Victoria’s emoties soms in mijn borst blijven hangen, alsof ze resoneren met iets ouds en bekends. Niet één gevoel, niet één ervaring, maar een soort herkenning in de dynamiek. In kleine signalen. In de stilte tussen twee zinnen. In het gevoel dat je jezelf klein leert maken om de vrede te bewaren.
Ik hoef niet precies te weten waarom het me raakt om te weten dát het me raakt.
En dat is voldoende.
Het maakt Victoria tot een verhaal dat dieper in mij zakt dan de voorgaande delen.
Niet omdat het mijn verhaal is — maar omdat het een verhaal is dat op veel manieren herkenbaar is voor mensen die onzichtbare strijd kennen. Voor iedereen die ooit heeft geleerd om te overleven met de middelen die ze hadden.
Haar kracht komt van de liefde om haar heen
Gelukkig staat Victoria er nooit alleen voor.
Zij heeft de meiden.
Emma, Olivia, Helena en Rozemarijn zien haar écht.
Ze herkennen dingen waaraan je zelf niet altijd woorden kunt geven.
Ze zijn haar spiegels, haar ankers, haar zachte bodem.
En tijdens het schrijven voel ik hoe deze vriendschappen tintelen van warmte, kracht en herkenning. Ze liggen dicht bij wat ik zelf heb gekregen de afgelopen jaren: vrouwen die komen zitten zonder te vragen, die luisteren zonder oordeel, die blijven zonder voorbehoud.
Hun liefde stroomt door de pagina’s heen.
De meest intense scènes komen recht uit de kern van het verhaal
De hoofdstukken waarin Victoria geconfronteerd wordt met haar waarheid —
de nacht in het bos,
de magie die schaduwen werpt,
de momenten waarop ze durft te voelen wat ze jarenlang heeft weggestopt —
zijn zwaar om te schrijven.
Maar ook helend.
Omdat ze laten zien dat groei niet ontstaat door weg te kijken,
maar door zachtjes te erkennen wat pijn heeft gedaan.
Het bijzondere aan deze scènes is dat ze niet sensationeel zijn.
Het zijn intieme momenten.
Stille inzichten.
Breekpunten die tegelijk keerpunten zijn.
En dat is precies wat ik wilde laten zien: dat echte kracht vaak fluistert in plaats van schreeuwt.
Daarom voelt dit laatste deel anders
Victoria is voor mij het meest persoonlijke boek van de serie.
Niet omdat het mijn verhaal is, maar omdat het raakt aan thema’s die universeel zijn én toch diep individueel kunnen voelen.
Het is een verhaal dat vraagt om eerlijkheid.
Om zachtheid.
Om ruimte.
En tijdens het schrijven merk ik dat het mij ook verandert.
Het leert me over veerkracht.
Over liefde die je optilt.
Over kiezen voor jezelf, zelfs wanneer dat niet makkelijk is.
Misschien voelt dit deel daarom als een zachte afronding — een soort thuiskomen in mezelf, in mijn schrijven, en in de kracht van verhalen die gezegd móeten worden. Volgende keer vertel ik waarom mijn kinderen zo’n grote inspiratiebron zijn geweest tijdens dit proces — en hoe hun kracht, liefde en innerlijke schoonheid de ziel vormen van alles wat ik schrijf.
Geef een reactie