De afgelopen maanden voelde mijn leven soms als een soort ingewikkelde puzzel waarvan alle stukjes tegelijk op tafel lagen — een volle werkagenda, schooltijden, afspraken, belangrijke beslissingen, emoties, en daartussen ook nog de verhuizing en de scheiding die alles op zijn kop zetten. En daarbovenop de wens om Victoria, het laatste deel van mijn serie, de aandacht te geven die het verdient.
Maar eerlijk? Het is zoeken. Tussen trekken en duwen. Tussen moeten en willen. En soms voelt het alsof ik steeds opnieuw moest balanceren op een koord dat nét iets te dun is.
De magie vinden midden in de chaos
Toch blijf ik terugkomen bij dat ene plekje waar het stiller werd: mijn verhalen.
Ook al heb ik er minder tijd voor dan anders — soms maar een kwartiertje, soms alleen een klein moment tussen de bedrijven door — elke keer dat ik even kan duiken in Victoria, voelde het alsof ik ademhaalde.
Tussen de verhuisdozen, stapels papierwerk en volle agenda’s gebeurt er iets bijzonders: de magie van het schrijven heelt. Niet groots, niet uitbundig, maar precies genoeg. Alsof het verhaal zegt: “Ik ben er nog. En jij ook.”
Dat is misschien wel de mooiste rol die schrijven in mijn leven heeft: het wordt een plek waar ik kan verdwijnen én mezelf kan terugvinden, tegelijk.
Social media en prioriteiten
Dat betekent ook dat de aandacht voor het boek op social media soms achterblijft — niet uit onwil, niet uit gebrek aan liefde, maar simpelweg omdat mijn dagen gevuld zijn met zoveel andere dingen die niet konden wachten.
Toch voel ik steeds de behoefte om iets te doen. Een bericht. Een klein stukje tekst. Een coverfoto. Een glimlach naar de volgers die al vanaf deel één meeleven. Want ook al is de tijd schaars, Victoria verdient het om gezien te worden. En ik wilde dat ook écht doen, zelfs al is het maar mondjesmaat.
Schrijven doe ik in de momenten die overbleven. Promoten doe ik in de momenten die ik ervoor maakte. Soms is dat het beste wat je kunt doen.
Trots in kleine momenten
En hoe klein die momenten ook zijn — ik geniet ervan. Elke keer dat ik weer even kan verdwijnen in de wereld van de meiden, voelde het zoals vroeger: als thuiskomen. Ik ben zo trots op dit laatste deel, op hoe het is geworden, op de weg ernaartoe.
Het verhaal heeft me recht gehouden, me afgeleid, me troost gegeven. Juist in deze turbulente periode is Victoria een anker. Een herinnering dat er altijd plek is voor licht, zelfs wanneer de dagen vol zijn.
Een laatste stukje magie dat ik met jullie wil delen
Het voelt misschien alsof ik te weinig tijd heb. Te weinig rust. Te weinig ruimte.
Maar de tijd die er is, vul ik met liefde.
Voor mijn kinderen.
Voor het verhaal.
Voor de lezers.
Voor mezelf.
En soms is dat genoeg: doorgaan, al is het in kleine stappen. Magie maken, al is het tussen verhuisdozen. Je weg blijven volgen, zelfs als het schema krap is.
Dank je wel dat je met me meeleest, meeleeft en tussen de regels door ziet hoeveel dit verhaal voor me betekent.
Dinsdag vertel ik over de bijzondere thema’s in Victoria — en waarom dit laatste deel misschien wel het meest persoonlijke van allemaal is.
Geef een reactie