Er zijn dagen die je niet kunt overslaan, niet kunt vergeten, en ook niet anders kunt noemen dan wat ze zijn: kwetsbaar. 16 maart is voor mij zo’n dag. Het is de dag waarop ik mijn zoon Boudewijn verloor — en tegelijkertijd de dag waarop hij werd geboren. Zijn sterfdag én zijn verjaardag, voor altijd met elkaar verweven.
Het is een dag waarop het leven even heel stil mag worden.
Een ritueel dat me draagt
Elk jaar begint deze dag voor mij hetzelfde. Ik laat de wereld even niet binnen en zoek een plek waar ik alleen kan zijn met mijn herinnering, mijn liefde en mijn verdriet. En dan zet ik het Avé Maria op.
Zodra de eerste tonen klinken, voel ik de pijn die ik het hele jaar draag maar zacht probeer te houden, omhoog komen. Het is alsof dat lied precies de snaren raakt die woorden niet bereiken. Ik laat het toe — de tranen, de leegte, het gemis. Even niet sterk hoeven zijn. Even gewoon moeder zijn van een kind dat ik moest loslaten.
Dit ritueel is pijnlijk, maar het heelt me ook. Het maakt ruimte vrij in mijn hart, zodat de rest van de dag gevuld kan worden met iets anders dan alleen verdriet.
Taart voor het leven dat er was
Want zodra de muziek is verstild en ik mijn adem weer voel zakken, komt het tweede deel van onze traditie: taart. Een vrolijke, lekkere, kleurrijke taart — precies zoals dat bij een verjaardag hoort.
Samen met mijn andere kinderen vieren we dan niet het verlies, maar het leven dat er wél was. Hoe kort ook. We praten, lachen soms, zoals kinderen dat gelukkig kunnen. Ze kennen dit ritueel inmiddels. Het is onze manier om hem erbij te houden, niet als wond maar als aanwezigheid.
Een leuke activiteit, omdat hij het verdient
En daarna… gaan we iets leuks doen. Iets luchtigs, iets dat ons laat lachen, iets dat de dag licht maakt zonder hem te verbergen. Want zijn sterfdag is óók zijn verjaardag. En geen enkel kind verdient het dat zijn dag alleen maar zwaar is.
Soms is het iets kleins — een wandeling, een film, pannenkoeken eten. Soms iets groters. Maar altijd met dezelfde intentie: liefde omzetten in herinnering. En herinnering omzetten in leven.
Hoe hij nog steeds in mijn schrijven zit
Boudewijn raakt nog steeds alles wat ik doe. Ook mijn schrijven. Hij zit verweven in de thema’s die ik durf aan te raken, in de zachtheid waarmee ik moeilijke onderwerpen benader, in de liefde die tussen de regels door ademt.
In deel 2 kreeg hij subtiel een plek. In Victoria, het vijfde deel, heb ik het boek aan hem opgedragen. Dat voelde vanzelfsprekend. Alsof dit laatste deel, waarin zoveel samenkomt, ook een plek voor hem moest hebben.
Niet als schaduw — maar als licht.
De liefde blijft
Het is inmiddels 15 jaar geleden, en nog steeds mis ik hem elke dag, op manieren die soms zacht fluisteren en soms onverwacht scherp kunnen prikken. Maar bovenal voel ik liefde. Een liefde die niet kleiner wordt, maar volwassener. Die niet vervaagt, maar me vormt.
Dat is waarom ik deze blog wilde schrijven, op deze dag. Omdat rouw niet verdwijnt als de tijd verstrijkt. Omdat liefde blijft. Altijd.
Dank je wel dat je meeleest, meeleeft en met me meewandelt — ook in de hoofdstukken van mijn leven die een beetje stiller zijn.Vrijdag ben ik er weer, met een blog over vriendschap en de steun die soms precies op het juiste moment verschijnt.
Geef een reactie