Er zijn van die momenten waarop je ineens beseft: we zijn er bijna. Het voelt een beetje alsof ik, samen met mijn lezers, een lange wandeling heb gemaakt. Soms lichtvoetig, soms met een zware rugzak, maar altijd met het doel om ergens te komen waar het echt iets betekent. En nu sta ik in de laatste meters richting de lancering van Victoria, het vijfde en laatste deel van de Vijf bijzondere meiden serie.
Deze weken neem ik jullie, in een reeks blogs, graag mee achter de schermen. Niet alleen achter het verhaal, maar ook achter mijn eigen proces. Want deze reeks is niet alleen een fantasiewereld die ik heb gecreëerd — het is ook een spiegel van mijn groei als schrijver én als mens.
Onzeker begonnen, steviger geëindigd
Toen ik aan deel één begon, was ik eerlijk gezegd behoorlijk onzeker. Wie was ik om een hele serie te schrijven? Wie zou erop zitten te wachten? Het voelde kwetsbaar om iets van mezelf in woorden te gieten, en nog spannender om het wereld in te sturen.
Maar met ieder hoofdstuk, ieder karakter dat tot leven kwam en iedere lezer die me vertelde hoe herkenbaar de meiden zijn, groeide mijn vertrouwen. Ik durfde groter te denken, dieper te voelen, eerlijker te schrijven.
En dat bracht me vanzelf bij Victoria — een verhaal dat ik in het begin nooit had durven opschrijven.
Een lastig, onzichtbaar thema
Deel vijf raakt namelijk een onderwerp dat maatschappelijk vaak onder de radar blijft: psychisch huiselijk geweld. Niet de zichtbare variant waar je blauwe plekken ziet, maar het stille, afbrokkelende soort waar woorden wapens worden — en waar een moeder haar dochter geen liefde geeft.
Het is een thema dat veel vaker voorkomt dan we denken, juist omdat het zo onzichtbaar is. Omdat het zich verstopt in loyaliteit, schaamte, gaslighting, verwarring.
Het was moeilijk om te schrijven. Pijnlijk soms. Maar juist daarom belangrijk. Want als schrijven iets kan doen, dan is het: zichtbaar maken wat normaal verborgen blijft.
Victoria verdient die stem. En iedereen die in haar situatie zit, verdient die ook.
Dankbaar dat het al af was
Wat ik toen nog niet wist, was dat mijn eigen leven vlak na het afronden van het manuscript in een enorme storm terecht zou komen. Carmens mentale problemen zijn zwaar toegenomen, Martijn en ik gaan scheiden, de zorg voor de kinderen is daarmee groter dan ooit, de emoties, de zoektocht naar een nieuw huis, het volledige draaiende houden van werk én huishouden…
Het kostte me eerlijk gezegd al mijn energie. Aan schrijven kwam ik de afgelopen weken nauwelijks toe.
Gelukkig stond Victoria er al.
Klaar.
Ademend.
Beginnend aan haar eigen reis.
Ik ben zó dankbaar dat ik dit verhaal in de kerstvakantie al heb afgerond, want anders had het misschien nog maanden op de plank moeten liggen. Soms is timing gewoon precies goed — ook als je het op dat moment nog niet doorhebt.
Met deze blog trap ik de een nieuwe reeks blogs af. In de komende weken neem ik je mee door het schrijfproces, mijn persoonlijke reis, de thema’s van het verhaal en de lancering op 28 april.
Dank je wel dat je met mij meeloopt. De laatste mijl voelt zoveel lichter met lezers zoals jij aan mijn zijde.
Tot dinsdag — dan vertel ik waarom stilte soms ook een vorm van kracht was.
Geef een reactie